De Boom die Verhalen Vertelde

~ schors vol geheimen ~

In het midden van het park stond een hele oude eik. Iedereen wist dat hij oud was, maar niemand wist hoe oud precies. Sommigen zeiden 200 jaar. Anderen zeiden 400. Een paar oudere mensen fluisterden dat hij wel 700 jaar oud kon zijn.

Nora vond hem prachtig. Op een herfstdag, toen ze er alleen bij stond, fluisterde ze: "Boom, ben jij wakker?"

De boom antwoordde niet meteen. Bomen praten langzaam, dat weet iedereen. Maar als je geduldig bent...

Na een paar minuten, zo zacht dat het bijna in haar hoofd leek te klinken, hoorde Nora een diepe stem.

"Ik ben altijd wakker."

"Mag ik je iets vragen?" zei Nora.

"Vraag maar."

"Hoe oud ben je?"

"Vierhonderdvijftig jaar."

Nora ging op haar knieën zitten. Ze raakte voorzichtig de schors aan. Hij was ruw en warm.

"Wat heb je allemaal meegemaakt?" vroeg ze.

De boom dacht heel lang na. Bomen denken anders dan mensen.

"Veel," zei hij toen. "Wil je verhalen horen?"

"Ja, alsjeblieft."

En zo vertelde de boom Nora zijn verhalen. Hij vertelde over de tijd dat hij nog klein was, en koeien er overheen liepen zonder hem te zien. Over een meisje genaamd Geertje, die honderden jaren geleden onder zijn takken had gehuild omdat haar broertje was gestorven. Over de twee oorlogen die hij had gezien, en hoe het park toen op vluchtelingenkamp had geleken. Over een liefdesbrief die door de wind in zijn takken was beland en daar jarenlang was blijven liggen. Over de eerste keer dat hij sneeuw had gezien ("Wit en zacht, ik vond het prachtig"). Over een jongen genaamd Bert, die in zijn schors een hartje had gesneden voor een meisje genaamd Toos.

"Bestaat dat hartje nog?" vroeg Nora.

De boom kraakte zachtjes. "Kijk eens aan de andere kant. Ongeveer op heuphoogte."

Nora liep om de boom heen. Daar was het, een diep ingesneden hartje, met B+T erin. De letters waren een beetje uitgerekt door de jaren, want de boom was gegroeid.

"Hebben Bert en Toos elkaar gekregen?" vroeg Nora.

"Ja," zei de boom warm. "Ze trouwden en kregen vier kinderen. Bert is jaren geleden gestorven. Toos leeft nog, in het bejaardenhuis aan de overkant. Soms wandelt ze nog langs en raakt het hartje aan."

Nora kreeg een idee. "Mag ik haar gaan halen? Misschien wil ze nog een keer komen."

"Doe dat," zei de boom.

Nora ging naar het bejaardenhuis. Ze vroeg naar mevrouw Toos. Een aardige verpleegster bracht haar naar een kamer.

Mevrouw Toos was heel oud, met wit haar en een rolstoel. Toen Nora vertelde over de boom en het hartje, vulden haar ogen zich met tranen.

"Wil je met me mee?" vroeg Nora.

Mevrouw Toos knikte. De verpleegster duwde haar in de rolstoel naar het park.

Bij de boom legde mevrouw Toos haar verrimpelde hand op het hartje. Ze fluisterde iets dat alleen de boom kon horen.

De takken van de boom ritselden zachtjes, alsof hij zachtjes aan het zingen was.

Voordat ze terugging, gaf mevrouw Toos Nora een kus op haar hoofd. "Dank je wel, kindje. Je hebt me iets prachtigs gegeven."

En de boom? Die heeft nu een nieuw verhaal om te vertellen. Aan het volgende kind dat geduldig genoeg is om te luisteren.

~ Einde ~