Het Geheimschrift van Oma

~ raadsels uit het verleden ~

Op zolder bij oma vond Nora een oud schoendoosje. Op het deksel stond met sierlijke letters: 'Voor wie geduldig is.'

Ze tilde het deksel op. Binnenin lag een dik notitieboek, gebonden in bruin leer. Toen ze het opensloeg, viel haar mond open. De bladzijden waren vol geschreven met rare tekens. Geen letters. Geen cijfers. Allemaal symbooltjes: maantjes, sterretjes, vierkantjes, golfjes, hartjes.

"Oma!" riep Nora. Ze rende naar beneden met het boek.

Oma keek naar het boek, en haar ogen werden groot. "Lieve hemel," zei ze. "Mijn oude dagboek. Dat had ik helemaal vergeten."

"Wat staat erin?" vroeg Nora.

"Mijn geheimen," zei oma met een glimlach. "Toen ik zo oud was als jij, ongeveer, vond ik gewone letters saai. Dus heb ik mijn eigen alfabet gemaakt. Een geheim schrift, alleen voor mij."

Nora vond dat geweldig. "Mag ik leren wat het betekent?"

"Natuurlijk," zei oma. "Maar eerst moet ik me het zelf herinneren!"

Oma zocht in haar bureaula en vond een ouder vergeeld papiertje. Daarop stond het hele geheim alfabet. Elke letter had een eigen tekentje.

Ze gingen samen aan de keukentafel zitten. Nora pakte een pen en papier. "Wat staat er op de eerste bladzijde?"

Oma keek. "Dat is een zin uit toen ik tien was. Eens kijken... De... eerste... letter... is een M. Dan een I. Dan een J. Mijn. Daarna een grotere ruimte. Volgende woord begint met N. Naam. Mijn naam... is... Greet."

"Mijn naam is Greet," zei Nora vol bewondering.

"Ja, dat is mijn echte naam. Margreet. Iedereen noemt me oma, maar mijn naam is Margreet."

Ze bladerden door het boek. Op elke bladzijde stond een geheim. Oma vertaalde voor.

Op een bladzijde stond: "Vandaag heb ik op school gefluit. De juf was boos. Maar ik kon niet stoppen want de jongen voor mij had nog een lievere muts dan ik en ik wilde dat zien."

Op een andere: "Ik denk dat de bakker een geheim heeft. Hij ruikt vreemd. Misschien is hij een tovenaar."

En op weer een andere: "Wat als wolken eigenlijk grote schapen zijn die in de lucht wonen?"

Nora lachte de hele middag. Oma als kind was net zo gek en grappig als zijzelf.

"Mag ik ook een geheimschrift leren?" vroeg Nora.

"Ik leer je het mijne," zei oma. "Of, beter nog: laten we samen een nieuw maken. Een van jou en mij."

Ze gingen aan het werk. Ze bedachten samen een nieuw alfabet, met blaadjes en bloemen en kleine getekende katjes. Het werd hun eigen geheim schrift.

En vanaf die dag schreef Nora oma altijd brieven in het geheimschrift. Niemand anders kon ze lezen. Het was helemaal van hen samen.

Het allermooiste was: nu had Nora niet alleen een oma, maar ook een vriendin van toen oma jong was.

~ Einde ~