De Race van de Slakken

~ langzaam, maar nooit op ~

Eén keer per jaar, in de zomer, was er in het bos achter Nora's huis een hele speciale wedstrijd: de Grote Slakkenrace. Alle slakken in een straal van honderd meter mochten meedoen, en de winnaar kreeg een blaadje sla zo groot als zijn huisje.

Nora vond het altijd grappig. Ze ging op haar knieën zitten en juichte voor haar favoriete slak. Dat was Slimmie. Slimmie was niet sneller dan de anderen, maar hij dacht slimmer.

De race van dat jaar zou heel bijzonder worden. Want er deed een nieuwe slak mee: een grote, glanzende slak die niemand kende. Hij heette Snel-Slak, en hij beweerde dat hij de allersnelste slak van het land was.

"Niemand kan mij verslaan," zei Snel-Slak. "Ik glij twee keer zo snel als de rest."

De andere slakken keken verschrikt. Slimmie keek alleen rustig.

De race begon. De startlijn was een takje, en de finish was een steen met een blaadje sla erop. De afstand was misschien twee meter. Maar voor slakken was dat een marathon.

Snel-Slak schoot vooruit (zo snel als slakken kunnen schieten). Hij was binnen vijf minuten al een halve meter verder dan de rest.

Slimmie volgde zijn eigen tempo. Hij keek goed waar hij liep. Hij koos het gladste pad, langs een platte plank.

De andere slakken kropen er rustig achteraan, gewoon voor de gezelligheid.

Na een halfuur was Snel-Slak driekwart van de weg. Hij keek achterom en lachte. "Te traag!" riep hij.

Maar net toen hij dat zei, gleed hij. Hij had nooit gemerkt dat zijn pad nat was van de ochtenddauw. Op het natte stukje gleed hij van het pad af, recht in een plas modder.

"Help!" piepte hij. Hij zat klem in de modder.

De andere slakken stopten en keken. Wat moesten ze doen? Hun rivaal verslaan, of helpen?

Slimmie aarzelde geen seconde. Hij kroop naar de modderplas, en met de andere slakken erbij trokken ze samen Snel-Slak eruit.

Snel-Slak was bevuild en gebroken trots. "Sorry," mompelde hij. "Ik was opschepperig."

"Iedereen valt soms," zei Slimmie vriendelijk.

Toen ze allemaal weer op het pad stonden, kropen ze samen verder. Niemand probeerde nog te winnen. Ze kropen gewoon samen, langzaam, in een rij.

Bij de finish aangekomen verdeelden ze het blaadje sla in stukjes voor iedereen. Niemand had gewonnen, maar iedereen kreeg een hap.

Nora klapte zachtjes. "Het was de mooiste race ooit," fluisterde ze.

Slimmie keek omhoog naar haar en glimlachte (slakken kunnen ook glimlachen, je moet alleen goed kijken).

Snel-Slak werd vanaf die dag geen rivaal meer, maar een vriend. En de volgende race deden ze gewoon allemaal samen. Geen winnaar, geen verliezer. Gewoon een groep langzame, vriendelijke slakken die samen op weg waren.

~ Einde ~