Het Avontuur in de Klokkentoren

~ de tijd staat stil ~

Op een ochtend was er iets vreemds in het dorp. De grote klok in de klokkentoren bewoog niet meer. Hij wees naar tien over half acht, en bleef daar staan.

Niemand wist hoe laat het was. De volwassenen renden rond, kijkend op horloges, maar ook die deden raar. Alles van wijzers stond stil.

Nora keek omhoog naar de klokkentoren. "Er is iets," zei ze tegen mama.

"Niemand mag erin," zei mama. "De deur is op slot."

Maar Nora had eens een keer een sleutel op de grond gevonden, naast de toren. Ze had hem in haar zak gestopt en was hem vergeten.

Ze haalde de sleutel uit haar zak. "Mag ik even gaan kijken?" vroeg ze.

Mama aarzelde. Maar Nora was slim, en de hele wereld leek vandaag in de war. "Goed," zei mama. "Maar ik blijf wachten beneden."

Nora deed de deur open en klom de wenteltrap op. Het was donker en stoffig. Het rook naar oud hout.

Op de hoogste etage was de grote machine van de klok. Het was een wirwar van wielen, tandwielen en gewichten. Maar alles stond stil. En in het midden, op een van de tandwielen, zat een muis.

Een hele dikke muis. Hij sliep, en zijn lijfje had de bewegende delen geblokkeerd.

"Hallo," fluisterde Nora.

De muis schrok wakker. "Oeps," zei hij. "Ik ben in slaap gevallen."

"Wat doe je hier?"

"Ik ben Toon de tijdmuis. Mijn werk is om de klok te smeren. Elke nacht doe ik een druppeltje olie op de tandwielen. Maar gisteren was ik moe, en toen ben ik op een tandwiel gaan zitten. En in slaap gevallen."

"En daardoor staat alles stil?"

"Ja," zei Toon beschaamd. "Sorry. Help me eraf?"

Nora pakte hem voorzichtig op. Toon was zo dik dat hij niet zelf had kunnen springen.

Zodra hij van het tandwiel af was, begon de klok weer te tikken. Tik. Tak. Tik. Tak.

"Yes!" zei Toon. "Bedankt!"

"Maar Toon," zei Nora, "misschien moet je minder eten. Zodat dit niet meer gebeurt."

Toon zuchtte. "Je hebt gelijk. Ik eet te veel kaas. De boswachter laat altijd kruimels achter."

"Beloof je dat?"

"Ik beloof het."

Nora bracht Toon naar beneden en zette hem in de tuin van de klokkentoren. "Tot ziens, Toon. Pas goed op de tijd."

"Tot ziens, Nora. Dank je wel."

In het dorp zagen alle volwassenen verbaasd hun horloges weer tikken. De grote klok wees nu tien over acht.

"Wat heb je gedaan?" vroeg mama.

"Een muis wakker gemaakt," zei Nora.

Mama lachte, denkend dat het een grapje was. Maar Nora wist beter. En Toon nam zijn belofte serieus. Hij at minder kaas, sliep niet meer op tandwielen, en sindsdien staat de klok nooit meer stil.

~ Einde ~