De Tuin van Mevrouw Madelief
~ planten luisteren beter dan je denkt ~
In de straat van Nora woonde mevrouw Madelief. Ze was heel oud, met grijs haar en een zachte stem. Maar haar tuin... haar tuin was de mooiste van het hele dorp. Bloemen in alle kleuren, vlinders die nergens anders kwamen, en een geheime fontein.
Op een dag vroeg Nora aan haar mama: "Hoe komt het dat mevrouw Madelief zo'n mooie tuin heeft?"
Mama lachte. "Ze heeft groene vingers, zegt iedereen."
Maar Nora geloofde dat er meer aan de hand was. Ze ging op een woensdag bij mevrouw Madelief aanbellen.
"Mevrouw, mag ik u helpen in de tuin?"
Mevrouw Madelief glimlachte. "Graag, kindje. Trek deze handschoenen aan en kom mee."
In de tuin gaf mevrouw Madelief Nora een gietertje. "Wij gaan vandaag de rozen water geven."
Nora goot voorzichtig water bij de eerste roos. Mevrouw Madelief boog zich voorover en zei tegen de roos: "Goedemorgen, Rosalie. Hoe heeft u geslapen? U bloeit prachtig vandaag."
Nora keek verbaasd. "Praat u met de bloemen?"
"Natuurlijk," zei mevrouw Madelief. "Bloemen luisteren altijd. En als je vriendelijk tegen ze praat, zijn ze gelukkig. Gelukkige bloemen worden de mooiste."
Nora probeerde het. "Eh... goedemorgen, roos. Je ruikt heel lekker."
De roos leek heel even te bewegen, alsof hij knikte.
Ze gingen door. Nora maakte kennis met de tulpen (die Greta, Tilly en Frans heetten), met de zonnebloemen (de hele familie Zonne), en met de oude appelboom (die meneer Krom heette, omdat zijn tak zo grappig boog).
Aan het eind van de middag was Nora moe maar gelukkig.
"Mevrouw," vroeg ze, "is dit uw geheim? Praten met de planten?"
"Het is een geheim Ên niet," zei mevrouw Madelief. "Iedereen kan het. Maar bijna niemand probeert. De meeste mensen denken dat planten geen oren hebben. En dat klopt. Maar planten luisteren niet met oren. Ze luisteren met hun hele lijf. Ze voelen hoe je tegen ze doet."
Nora knikte. Dat was logisch.
"Mag ik nog eens komen helpen?" vroeg ze.
"Wanneer je maar wilt, kindje."
Nora kwam bijna elke woensdag. Mevrouw Madelief leerde haar over zaden, over wortels, over hoe je een takje kan stekken zodat er een nieuwe plant van groeit.
Aan het eind van de zomer kreeg Nora een eigen plantje mee. Een klein madeliefje in een potje.
"Voor jou," zei mevrouw Madelief. "Praat met haar. Geef haar water. Zet haar in de zon. En geef haar een naam."
Nora noemde haar madeliefje Dottie. Ze praatte er elke ochtend mee.
En weet je wat? Dottie werd prachtig. Ze bloeide harder dan welke andere madelief in de buurt. En toen Nora een tweede plantje kocht, en een derde, kreeg haar eigen kamer langzaam haar eigen kleine tuintje.
Niemand begreep waarom Nora zo'n geluk had met planten. Maar Nora wist het. En ze deelt het geheim graag, als iemand het wil weten.
~ Einde ~