Nora's Magische Tekenpotlood

~ wat zou jij tekenen? ~

Op een rommelmarkt ontdekte Nora een potlood. Het was geel, met een rode gum bovenop, en er stond een woord op in een taal die ze niet kende.

"Hoeveel kost hij?" vroeg ze aan de oude meneer achter het kraampje.

Hij keek haar lang aan. "Voor jou? Vijftig cent. Maar pas wel goed op met hem, kindje. Hij is geen gewone potlood."

Nora betaalde, stopte het potlood in haar zak, en rende naar huis. Op haar bureau pakte ze een wit vel papier en begon te tekenen. Een appel. Heel zorgvuldig, met een steeltje en een blaadje.

Toen ze klaar was, hoorde ze een zacht 'plop' geluid. De appel was van het papier af gerold, en lag nu echt op haar bureau. Glanzend, rood, en zo echt dat ze hem oppakte en in beet.

Nora's mond viel open. Ze proefde appel. Echte appel!

Vol opwinding tekende ze een konijn. Plop! Een wit, pluizig konijn sprong van het papier en begon door haar kamer te huppelen.

Ze tekende een bloemenkrans. Plop! Hij viel zachtjes op haar hoofd.

Ze tekende een vriend. Een meisje met krullen en een vrolijke glimlach. Plop! Het meisje stapte van het papier en zei: "Hoi! Ik ben Lola. Wat doen we?"

Nora en Lola speelden de hele middag samen. Ze tekenden een huisje, een tafeltje, koekjes, en zelfs een hond die ze Wuf noemden.

Maar toen het donker begon te worden, merkte Nora iets. Lola begon doorzichtig te worden. Ook Wuf vervaagde langzaam.

"Niet weggaan!" riep Nora.

Lola glimlachte. "We bestaan maar voor één dag, Nora. Dat is het geheim van het potlood. Maar dat is niet erg. Morgen kan je nieuwe vrienden tekenen. En misschien kunnen we ons over een week weer ontmoeten."

Lola gaf Nora een knuffel, en verdween toen langzaam in de lucht. Ook Wuf vervaagde, met een laatste blaf.

Nora was eerst verdrietig. Maar toen dacht ze: één dag samen is ook al heel mooi. En morgen is er weer een nieuwe dag.

Ze legde het potlood voorzichtig in haar laatje en ging slapen. In haar droom kwamen Lola en Wuf langs om welterusten te zeggen.

Sindsdien tekent Nora elke dag iets nieuws. Soms een dier, soms een vriendje, soms een hele wereld. En elke avond zegt ze: tot morgen. Want morgen tekent ze weer iets moois.

~ Einde ~