De Vis Die Kon Praten

~ luister maar eens goed bij de vijver ~

In het park bij Nora's huis was een vijver vol vissen. Meestal zwommen ze rond, hapten ze naar broodkruimels, en lieten ze de mensen kijken. Maar er was één vis die anders was.

Hij was geel met oranje strepen, en hij had één blauw oog en één bruin oog. Op een zomerdag, toen Nora alleen bij de vijver zat, kwam hij naar de oever en stak zijn kop boven het water.

"Pssst," zei hij. "Heb je een minuutje?"

Nora keek geschrokken om zich heen. Was er echt niemand anders? Nee, ze was alleen.

"Eh, ja?" zei ze.

"Eindelijk!" zei de vis. "Ik probeer al weken iemand aan te spreken, maar iedereen rent altijd weg of zegt 'ik heb het druk'. Mag ik even tegen je aanpraten?"

"Natuurlijk," zei Nora. Ze ging op haar knieën zitten.

"Goed," zei de vis. "Ik ben Bibo. Ik woon hier al drie jaar. En ik moet zeggen: het wordt saai. We zwemmen rondjes. We eten broodkruimels. We zwemmen weer rondjes. Snap je?"

Nora knikte.

"Wat ik graag zou willen weten: hoe is het op het droge? Wat eten jullie? Wat doen jullie de hele dag? Vertel me alles!"

Nora begon te vertellen. Over school, en juf Marja, en pannenkoeken met stroop. Over rolschaatsen en boeken en fietsen door de regen. Bibo luisterde gefascineerd, met grote ogen.

"Wauw," zei hij toen ze klaar was. "Het droge klinkt fantastisch."

"En jij?" vroeg Nora. "Hoe is het onder water?"

Bibo dacht na. "Eigenlijk... ook best leuk. Het is altijd koel. Je kan een dutje doen in het slik. Je kan tikkertje spelen tussen de waterplanten. En 's nachts, als de maan op het water schijnt, kan je dansen op de zilveren stralen."

"Dat klinkt mooi," zei Nora.

Ze keken elkaar even aan. Twee vrienden uit twee verschillende werelden.

"Weet je," zei Bibo, "misschien is het overal wel leuk. Het hangt er gewoon vanaf met wie je het deelt."

Nora glimlachte. "Mag ik morgen weer komen?" vroeg ze.

"Graag," zei Bibo. "En neem dan een verhaaltje mee. Iets om voor te lezen. Ik vind verhalen het allerleukst."

Vanaf die dag ging Nora bijna elke middag naar de vijver. Soms las ze Bibo voor uit een boek. Soms vertelde ze over haar dag. En Bibo vertelde haar over zijn avonturen onder water.

Niemand wist dat ze beste vrienden waren, behalve zij twee. En dat maakte het juist nog leuker.

~ Einde ~