Het Onzichtbare Vriendje

~ niet zien is niet hetzelfde als niet bestaan ~

Op haar zevende verjaardag kreeg Nora een onzichtbare vriend. Niemand wist hoe het was gebeurd. Misschien was hij gewoon meegekomen met de cadeautjes. Misschien had hij al die tijd gewacht.

Hij heette Wim. Dat had hij zelf gezegd, heel zacht, op de avond van haar verjaardag, toen Nora in bed lag.

"Wim?" had Nora gevraagd.

"Wim," had hij geantwoord. "Ben jij Nora?"

Zo waren ze vrienden geworden.

Wim was overal waar Nora was. Hij zat naast haar tijdens het ontbijt. Hij liep met haar mee naar school. Hij sliep aan het voeteneinde van haar bed.

Niemand anders kon Wim zien of horen. Soms vond Nora dat een beetje moeilijk. Bijvoorbeeld toen mama een tweede boterham smeerde en zei: "Voor wie is deze?" en Nora zei: "Voor Wim," en mama lachte alleen maar.

Maar Nora wist dat Wim echt was. Wie had anders die ene sok onder haar bed gevonden die ze al wekenlang miste? En wie had anders haar tekening rechtop gezet toen die was omgevallen?

Op een dag, op het schoolplein, hoorde Nora een meisje huilen. Het was Mia, uit haar klas, die nieuw was. Niemand wilde met haar spelen.

Nora ging bij haar zitten. "Wat is er?"

"Ik heb hier geen vrienden," zei Mia.

Nora dacht na. Toen fluisterde ze in Mia's oor: "Ik heb een onzichtbare vriend. Hij heet Wim. Hij is nu hier. Hij vindt jou aardig."

Mia keek op, met betraande ogen. "Echt?"

"Echt," zei Nora. "En weet je wat? Wim zegt dat jij ook een onzichtbare vriend mag hebben. Hij heet Lopie, en hij is altijd bij jou geweest, maar je had hem nog niet gehoord."

Mia's mond viel open. "Lopie?" fluisterde ze.

En toen, heel zacht, zo zacht dat alleen Mia het kon horen, antwoordde Lopie: "Hallo Mia."

Mia begon te lachen door haar tranen heen.

Vanaf die dag had Mia ook een onzichtbare vriend. En Nora en Mia werden samen vriendinnen. Soms speelden ze met z'n vieren: Nora, Mia, Wim en Lopie.

Volwassenen begrepen het niet, maar ja, volwassenen zien lang niet alles. Soms moeten ze worden geholpen door kinderen die nog wel kunnen geloven.

En misschien, gewoon misschien, heb jij ook een onzichtbare vriend die alleen op jou wacht. Misschien hoef je alleen maar te luisteren.

~ Einde ~